Binnen

Buiten is groots, buiten is nieuw, buiten is onverwacht. Buiten is geweldig, buiten wil ik verkennen. Mijn grenzen verkennen en verleggen, nieuwe mensen leren kennen, genieten van al het onbekende, het bekende, het beminde en het onbeminde.

Maar toch, na soms een uur, een dag, een week, een maand... dan kan ik zo verlangen naar mijn "binnen", naar dat moment dat ik eindelijk die deur achter mij kan sluiten... Mijn veilige haven!

Laat mij naar de stilte luisteren, naar mijn eigen ademhaling, mijn hartslag, naar de rust die ik buiten niet vind.

Laat mij maar alleen achter deze deur. Men hoeft niet te kijken of alles nog wel goed gaat. Want alles is goed. Zo lang ik deze veilige haven heb en ik mijzelf kan afzonderen. Geen "buiten", geen indringers.

Niemand die vragen stelt, niemand die buiten mee naar binnen neemt, niemand die praat, lacht, huilt, schreeuwt, fluistert. De veilige haven, de rust voor mij alleen.

Mijn veilige haven, die voor anderen moeilijk te vinden is. Mijn haven, waar andere bootjes slechts voor korte termijn aanmeren of zelfs vaak zelfs helemaal aan voorbij varen. Mijn haven die eigenlijk te klein is voor een tweede bootje.

Hopelijk ooit wordt iets dat praat, lacht, huilt, schreeuwt, fluistert en mij bemint een deel van mijn veilige haven. Een bootje dat niet langsvaart, dat langer aanmeert dan voor "korte termijn". Iemand van "buiten". Iemand die geen indringer is van mijn haven en mijn rust, maar die er onderdeel van wordt.

Hij mag mij vragen of alles nog wel goed gaat. Ik zal dan ook luisteren naar zíjn stilte, zíjn ademhaling en zíjn hartslag. Ik zal dan ook rust vinden in de rust die hij uitstraalt.

Mijn veilige haven die eerst voor mij alleen was, heeft nu plek voor twee.